Ben je kieskeurig?

 

 

 

Ben je kieskeurig in de liefde, of weet je gewoon wat je wil?

“Mijn lat ligt niet te hoog. Ik weet gewoon wat ik zoek.”

Het klinkt logisch. Zeker wanneer je al een tijdje single bent, heb je waarschijnlijk een steeds duidelijker beeld van wat je wel en niet wil in een partner. Misschien zoek je iemand die ambitieus is, humor heeft, emotioneel beschikbaar is, dezelfde waarden deelt én bij jouw levensstijl past.

Daar is op zich niets mis mee. Weten wat belangrijk voor je is, kan je net beschermen tegen relaties die niet bij je passen.

Maar er bestaat ook een andere kant. Hoe langer we daten, hoe uitgebreider ons lijstje soms wordt. Een voorkeur wordt een vereiste, een klein minpunt wordt een reden om af te haken en voor we het weten zijn we niet meer op zoek naar een goede partner, maar naar iemand die aan een bijna onmogelijk profiel voldoet.

Waar ligt de grens tussen gezonde standaarden hebben en té kieskeurig zijn?

We worden selectiever door ervaring
Een eerste relatie begint vaak zonder uitgebreide checklist. Je ontmoet iemand, wordt verliefd en ontdekt onderweg wat een relatie eigenlijk betekent.

Naarmate we ouder worden en meer ervaring krijgen, verandert dat. We weten beter wat voor ons werkt en vooral wat níét werkt.

Een vorige relatie kan je bijvoorbeeld geleerd hebben dat communicatie belangrijk voor je is. Misschien weet je ondertussen dat je moeilijk samenleeft met iemand die totaal andere toekomstplannen heeft.

Die kennis is waardevol. Ervaring helpt ons betere keuzes te maken.

Maar ervaring kan er ook voor zorgen dat we nieuwe mensen voortdurend vergelijken met wat we eerder hebben meegemaakt.

Een voorkeur is niet hetzelfde als een behoefte
Bij daten lopen voorkeuren en echte relatiebehoeften gemakkelijk door elkaar.

Respect, vertrouwen, emotionele beschikbaarheid en gedeelde waarden kunnen fundamenteel zijn voor een gezonde relatie. Maar daarnaast hebben we vaak tientallen voorkeuren: een bepaald beroep, dezelfde muzieksmaak, een specifieke lengte, dezelfde hobby's of een bepaald gevoel voor humor.

Hoe langer het lijstje wordt, hoe kleiner de groep mensen die eraan kan voldoen.

De interessante vraag is daarom niet alleen: “Voldoet deze persoon aan wat ik zoek?”

Maar ook: “Welke eigenschappen heb ik daadwerkelijk nodig om gelukkig te zijn met iemand?”

Dat verschil kan verrassend groot zijn.

Ons brein zoekt redenen om snel te beslissen
Tijdens het daten moeten we voortdurend inschattingen maken over mensen die we nauwelijks kennen. Ons brein gebruikt daarvoor mentale shortcuts.

Iemand praat iets te veel tijdens een eerste ontmoeting. Iemand heeft een hobby waar je niets mee hebt. Een grap valt verkeerd.

Voor je het weet ontstaat de conclusie: geen match.

Maar een eerste ontmoeting is slechts een momentopname. Mensen kunnen zenuwachtig, vermoeid of simpelweg nog niet volledig zichzelf zijn.

Dat betekent natuurlijk niet dat je elke date eindeloos kansen moet geven. Wel dat niet ieder klein verschil automatisch iets zegt over jullie compatibiliteit.

Het gevaar van de perfecte partner in je hoofd
Hoe langer je single bent, hoe meer tijd je hebt om na te denken over wie bij je zou passen. Daardoor kan langzaam een denkbeeldige ideale partner ontstaan.

Het probleem?

Die persoon bestaat alleen in je hoofd.

Echte mensen zijn tegenstrijdig. Iemand kan enorm spontaan zijn maar daardoor minder georganiseerd. Een ambitieuze partner heeft misschien minder vrije tijd. Iemand die rustig en stabiel is, brengt mogelijk minder avontuur in je leven.

Eigenschappen komen zelden afzonderlijk.

Wat we aantrekkelijk vinden aan iemand, heeft bijna altijd ook een keerzijde.

Compatibiliteit betekent niet dat je hetzelfde moet zijn
Een andere misvatting is dat een goede partner zoveel mogelijk op ons moet lijken.

Dezelfde interesses kunnen verbinden, maar ze zijn geen garantie voor een sterke relatie. Twee mensen kunnen totaal verschillende hobby's hebben en toch uitstekend bij elkaar passen omdat hun waarden, communicatie en verwachtingen overeenkomen.

Omgekeerd kunnen twee mensen dezelfde muziek luisteren, dezelfde restaurants bezoeken en dezelfde reizen willen maken, maar relationeel volledig anders functioneren.

Compatibiliteit zit daarom vaak dieper dan de dingen die tijdens een eerste gesprek het makkelijkst zichtbaar zijn.

Geef je iemand een kans, of probeer je jezelf te overtuigen?
Dit is misschien het moeilijkste onderscheid.

Soms is het goed om iemand een tweede keer te ontmoeten wanneer je nog geen uitgesproken gevoel hebt. Nieuwsgierigheid kan voldoende zijn.

Maar jezelf overtuigen dat je iemand leuk zou moeten vinden, werkt meestal niet.

Een tweede date hoeft daarom geen beslissing over een mogelijke relatie te zijn. Zie het eerder als een simpele vraag:

“Ben ik benieuwd naar wie deze persoon nog meer is?”

Als het antwoord ja is, kan dat genoeg zijn.

Misschien hoeft de lat niet lager, maar anders
Minder kieskeurig worden betekent niet dat je genoegen moet nemen met iemand die niet bij je past.

Misschien gaat het er juist om dat je strenger wordt op de dingen die écht belangrijk zijn, en flexibeler op de rest.

Hoe behandelt iemand je? Kun je jezelf zijn? Is er wederzijds respect? Zijn jullie nieuwsgierig naar elkaar? Willen jullie ongeveer dezelfde richting uit met jullie leven?

Dat zijn moeilijkere eigenschappen om op een checklist te zetten dan lengte, beroep of hobby's.

Maar uiteindelijk bepalen net die dingen veel sterker of twee mensen samen iets moois kunnen opbouwen.

Misschien moeten we tijdens het daten daarom niet alleen vragen: “Is dit mijn type?”

Maar af en toe ook:

“Geef ik deze persoon voldoende ruimte om me te verrassen?”